Vandaag is het een week geleden.
Een week geleden dat een vrouw van achter in de 30 besloot om een einde aan haar leven te maken.
Ze besloot een einde aan haar leven te maken. Op dinsdag 28 juni, om 15:21. Op overweg 55,5 in Castricum. Heemstederweg. Ze koos trein 846. Ze zou die avond niet meer thuis komen. Ze liet de mensen om haar heen achter, en besloot definitief toe te geven aan haar verdriet, ellende, depressiviteit en/of eenzaamheid. De klap werd fataal: ze kwam in aanraking met 288.000 kilo voortbewegende massa, rijdend met zo'n 120 km/h.
Al een week zoek ik naar woorden.
Vaak hielpen woorden mij. Woorden om mijn gevoel te omschrijven, uit te leggen, om te kunnen verwerken, te snappen, om verder te kunnen gaan.
Maar nu niet.
Het is onwerkelijk wat er gebeurd is. Na een week nog steeds. Het is traumatisch. Maar het beeld flitst niet continu door m'n hoofd. Ik denk er niet continu aan. Sterker nog: ik denk er bijna niet aan. Het gaat voorbij. Ik ben weer aan het werk. Met een beetje kriebels in m'n buik, een beetje zweethandjes, maar ik ben onderweg met m'n treinen. Ik weet wat voor prachtbaan ik heb. Het is enorm genieten.
En toch zijn hier geen woorden voor. Tot in detail kan ik omschrijven wat er dinsdag gebeurd is, maar hier zijn geen woorden voor.
Morgen weer een mooi dienstje naar Utrecht en Zwolle. Het zijn de krenten in de pap. En ik heb er zin in. Gelukkig zijn voor plezier wel woorden. Woorden genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten