Inmiddels is het bijna een maand geleden. Vandaag vier weken.
Iedere dag rij ik over de overweg waar het gebeurd is. Iedere dag kijk ik naar het plekje waar de klap was. En iedere dag kijk ik naar de kant waarvandaan ze het spoor op kwam rennen.
Het laat me niet beven, ik schrik niet, ik krijg er geen heel beroerd gevoel van. Maar de overweg zal altijd een kruisje houden. De overweg waar ik zelf drie jaar lang iedere dag twee keer overheen ben gefietst. Precies die overweg.
Hoeveel verder ben ik? Ik vraag me af of ik daadwerkelijk heel veel verder ben. Het voelt alsof ik in een golfslagbad tegen de golven in probeer te zwemmen, of alsof ik me volledig mee laat nemen door de golven. Afgezien van de ontzettende vermoeidheid waar ik nog steeds enorm veel last van heb, gaat het best goed. Al is het een enorme kras op m'n ziel, de mooie dingen weten het ruimschoots te winnen.
Ook vandaag was het weer twee keer raak. Twee keer op de lijn tussen 's-Hertogenbosch en Weert. Vanochtend vroeg bij de tunnel van Best, waardoor het treinverkeer tot 10:30 gestremd was tussen Boxtel en Eindhoven. Aan het einde van de middag tussen Heeze en Weert.
Opnieuw ouders, broers, zussen, kinderen die een dierbare verliezen - en wellicht zelfs zonder afscheid te kunnen nemen.
Opnieuw machinisten en conducteurs met een trauma.
Opnieuw hulpverleners die de meest vreselijke dingen moeten zien en opruimen.
Ja. Ook wij zijn mensen.
En nee, hier kunnen we niet op getraind worden.
Dus wordt niet boos, als u om moet reizen, hierdoor vertraging heeft of per bus vervoerd wordt.
Wij zijn ook maar mensen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten