Een maand

Inmiddels is het bijna een maand geleden. Vandaag vier weken.

Iedere dag rij ik over de overweg waar het gebeurd is. Iedere dag kijk ik naar het plekje waar de klap was. En iedere dag kijk ik naar de kant waarvandaan ze het spoor op kwam rennen.
Het laat me niet beven, ik schrik niet, ik krijg er geen heel beroerd gevoel van. Maar de overweg zal altijd een kruisje houden. De overweg waar ik zelf drie jaar lang iedere dag twee keer overheen ben gefietst. Precies die overweg.

Hoeveel verder ben ik? Ik vraag me af of ik daadwerkelijk heel veel verder ben. Het voelt alsof ik in een golfslagbad tegen de golven in probeer te zwemmen, of alsof ik me volledig mee laat nemen door de golven. Afgezien van de ontzettende vermoeidheid waar ik nog steeds enorm veel last van heb, gaat het best goed. Al is het een enorme kras op m'n ziel, de mooie dingen weten het ruimschoots te winnen.

Ook vandaag was het weer twee keer raak. Twee keer op de lijn tussen 's-Hertogenbosch en Weert. Vanochtend vroeg bij de tunnel van Best, waardoor het treinverkeer tot 10:30 gestremd was tussen Boxtel en Eindhoven. Aan het einde van de middag tussen Heeze en Weert.

Opnieuw ouders, broers, zussen, kinderen die een dierbare verliezen - en wellicht zelfs zonder afscheid te kunnen nemen.
Opnieuw machinisten en conducteurs met een trauma.
Opnieuw hulpverleners die de meest vreselijke dingen moeten zien en opruimen.

Ja. Ook wij zijn mensen.
En nee, hier kunnen we niet op getraind worden.
Dus wordt niet boos, als u om moet reizen, hierdoor vertraging heeft of per bus vervoerd wordt.
Wij zijn ook maar mensen.

Zoeken naar woorden

Vandaag is het een week geleden.
Een week geleden dat een vrouw van achter in de 30 besloot om een einde aan haar leven te maken.
Ze besloot een einde aan haar leven te maken. Op dinsdag 28 juni, om 15:21. Op overweg 55,5 in Castricum. Heemstederweg. Ze koos trein 846. Ze zou die avond niet meer thuis komen. Ze liet de mensen om haar heen achter, en besloot definitief toe te geven aan haar verdriet, ellende, depressiviteit en/of eenzaamheid. De klap werd fataal: ze kwam in aanraking met 288.000 kilo voortbewegende massa, rijdend met zo'n 120 km/h.

Al een week zoek ik naar woorden.
Vaak hielpen woorden mij. Woorden om mijn gevoel te omschrijven, uit te leggen, om te kunnen verwerken, te snappen, om verder te kunnen gaan.
Maar nu niet.

Het is onwerkelijk wat er gebeurd is. Na een week nog steeds. Het is traumatisch. Maar het beeld flitst niet continu door m'n hoofd. Ik denk er niet continu aan. Sterker nog: ik denk er bijna niet aan. Het gaat voorbij. Ik ben weer aan het werk. Met een beetje kriebels in m'n buik, een beetje zweethandjes, maar ik ben onderweg met m'n treinen. Ik weet wat voor prachtbaan ik heb. Het is enorm genieten.

En toch zijn hier geen woorden voor. Tot in detail kan ik omschrijven wat er dinsdag gebeurd is, maar hier zijn geen woorden voor.

Morgen weer een mooi dienstje naar Utrecht en Zwolle. Het zijn de krenten in de pap. En ik heb er zin in. Gelukkig zijn voor plezier wel woorden. Woorden genoeg.

Lang geleden...

Vrienden!

It's been a while: Ik weet het. Als fulltime machinist ben ik nu eenmaal een druk mannetje. Maar dat betekent niet dat ik niet stil heb gezeten. In tegendeel:

Per 1 november ben ik Machinist Volledig Bevoegd (schreef ik eerder al over, einde opleiding!). Ik val sinds die dag onder een nieuwe TM, zit in een 18-weeks rooster en heb m'n wegbekendheid aardig op weten te krikken. Van het bescheiden Noord-Holland (plus het slagje Lelystad) gestaag uitgebouwd, zo ver dat ik inmiddels in een heel groot deel van Nederland mag rijden. Enkel nog een keer Leeuwarden en Enschede leren, dan is de zaak rond en kan ik voor alle standplaatsen binnen ons werkgebied de diensten doen.

Begin april kwam er goed nieuws: Mijn vaste aanstelling in Alkmaar werd een feit! Mijn contract voor onbepaalde tijd lag, na thuiskomst uit de Verenigde Staten, op de mat. Andermaal een mooie stap, met veel plezier en vol vertrouwen kan en mag ik dus nog jaren en jaren m'n rondjes rijden.

27 april was m'n eerste Koningsdag. Niet wetende wat me te wachten stond...Was het een makkie. Mede dankzij de beroerde weersvoorspellingen (uiteindelijk viel het allemaal wel mee) was het rustig in de treinen. Met vlag en wimpel de dag doorgekomen, en dat heb ik veel collega's die dag ook horen zeggen. Gelukkig maar! Volgend jaar zal 't weer anders zijn...

Tot slot: morgen m'n eerste 4 mei bij NS. (#WEL4MEIVOORMIJ) Eerst 's middags samen met Mathieu naar de herdenking in Utrecht, 's avonds een rangeerdienst in Alkmaar en aanwezig bij de herdenking daar in de stationshal.
M'n eerste 5 mei wordt het donderdag niet: Vorig jaar heb ik, tijdens m'n opleiding nog, al een late dienst gedraaid. Maar ook nu geldt: Wel een mooie dag om te werken. Want vrijheid moeten we koesteren.