Beste wandelaar, hardloper, fietser, scooterrijder, automobilist,
Vervelend hè, al die overwegen in het land? Steeds maar weer gaan die lampjes knipperen en gaan de bomen naar beneden, net als u richting de overweg rijdt. Hup, daar staat u zo weer twee minuten voor weer een trein die er zonodig langs moet. Ja, ik snap het helemaal.
Maar ik snap sommigen van u absoluut niet.
Heeft u enig idee wat voor desastreuze gevolgen het kan hebben, als u besluit om even tussen de dichte bomen door te gaan? Ik vermoed dat niet iedereen dat beseft. 'Het is maar een trein, die kan toch remmen?' Ja, ik kan remmen met mijn trein. En dat kan ik ook heel hard. Maar mijn trein weegt een paar honderd duizend kilo. Als ik dan 140 km/h rijd, sta ik niet met 100 meter stil. Was het maar zo. Het kost me zo een kilometer. EEN KILOMETER! Dat is een stuk langer dan u denkt.
Beloof me één ding. Zodra de lampen gaan knipperen, stop alstublieft voor de overweg. En blijf daar staan tot de bomen weer omhoog zijn en de lichten gedoofd zijn. Doe het. Alstublieft. U bespaart mij en mijn 7500 collega's een hoop schrikmomenten en trauma's. Want ze staan er echt voor uw veiligheid.
zaterdag 19 september 2015
vrijdag 18 september 2015
Kleine mannetjes en treinen
Een bekend fenomeen: kleine jongetjes die met hun vader/moeder/opa/oma treinen gaan kijken op een willekeurige plek, vaak op of rond een station. Zo ook vorige week.
Ik stond in Alkmaar op spoor 1 te wachten tot ik met de intercity naar Amsterdam Centraal mocht. Een ventje van een jaar of vier kwam met z'n opa het perron oplopen. Ik zag hem al kijken en zwaaien naar me. Toen ze bijna bij m'n trein waren, heb ik gevraagd of hij eens binnen wilde kijken. Dat wilde hij wel.
Binnen keek hij z'n ogen uit. Al die knopjes...En hij durfde alles te vragen. Je zag hem genieten. En met hem z'n opa. Groot gebaar. Opa en kleinzoon hebben weer iets om thuis te vertellen. En zoiets maakt mijn dag dan meer dan goed. Prachtig.
Ik stond in Alkmaar op spoor 1 te wachten tot ik met de intercity naar Amsterdam Centraal mocht. Een ventje van een jaar of vier kwam met z'n opa het perron oplopen. Ik zag hem al kijken en zwaaien naar me. Toen ze bijna bij m'n trein waren, heb ik gevraagd of hij eens binnen wilde kijken. Dat wilde hij wel.
Binnen keek hij z'n ogen uit. Al die knopjes...En hij durfde alles te vragen. Je zag hem genieten. En met hem z'n opa. Groot gebaar. Opa en kleinzoon hebben weer iets om thuis te vertellen. En zoiets maakt mijn dag dan meer dan goed. Prachtig.
Abonneren op:
Posts (Atom)
